İnsan Doğmak mı, İnsan Kalabilmek mi?

İnsan Doğmak mı, İnsan Kalabilmek mi? Değerli okurlarım, Hepimiz bir şekilde bu dünyaya gözlerimizi açtık, nüfus cüzdanımızı aldık ve "insan" sıfatıyla aramıza katıldık. Yani insan doğmak, bizim elimizde olmayan bir kaderdi. Ama asıl hikâye o beşikten çıktıktan sonra başlıyor: İnsan kalabilmek. Bugünün dünyasında, nefes alıp vermekten çok daha zor olan şey, o tertemiz insanlık ayarımızı bozmadan yaşayabilmek. Etrafınıza bir bakın; her şey ne kadar hızlı, ne kadar hesaplı ve ne kadar "ben" odaklı değil mi? Eskiden "hal hatır" vardı, şimdi "çıkar ve menfaat" var. Birine selam verirken bile içimizden "Acaba yarın bir işim düşer mi?" diye geçiren bir devrin çocukları olduk. Dostluklarımızı bile birer alışveriş listesine çevirdik. İşte tam bu noktada durup nefeslenmek ve kime benzediğimize bir bakmak lazım. Bizim en büyük örneğimiz, o Güzeller Güzeli Peygamber efendimiz Hz. Muhammed (SAV), hayatı boyunca "insan kalmanın" kitabını yazmıştı. Biz bugün trafikte yol vermeyeni, kuyrukta önümüze geçeni düşman bellerken; O, kendisini taşlayanlara, kapısına çöp dökenlere bile "Belki bilmiyorlar, bilseler yapmazlardı" diyerek merhamet çiçeği sunuyordu. Biz bugün cebimizdeki üç kuruşun hesabını yapıp "Daha ne kadar biriktirebilirim?" derken; O, eline geçen her şeyi infak edip, yastığa başını koyduğunda "Yarın için bir şey saklamadım" diyebilecek kadar hür yaşıyordu. Bencillik bizi öyle bir sarmış ki, dualarımız bile yalnızlaştı. Çoğumuzun dilinde bir pelesenk: "Allah’ım beni kimseye muhtaç etme!" Kulağa hoş geliyor değil mi? Ama aslında bu dua bizi gizli bir kibre ve yalnızlığa itiyor. İnsan insana muhtaçtır; bir selamına, bir tebessümüne, bir omuz vermesine... Asıl dua şu olmalı: "Allah'ım, beni hayırlı kullarınla beraber eyle, beni hayırlı kullarınla haşreyle." Çünkü biliyoruz ki, yol arkadaşın kimse senin rengin de odur. Menfaat peşinde koşanla yürürsen yorulursun, bencil olanla yürürsen çoraklaşırsın; ama hayırlı olanla yürürsen, o en büyük cihat dediğimiz "insan kalabilme" mücadelesinde ayakta kalırsın. Bugün yaşadığımız şu huzursuzlukların, şu içsel sıkıntıların reçetesi bellidir: Menfaat birlikteliklerini bir kenara bırakıp, hasbi (karşılıksız) sevgilere dönmek. Bir çiçeği koklarken, bir yetimin başını okşarken ya da birine karşılıksız bir iyilik yaparken O’nun Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (SAV) ahlakını hatırlamak... Unutmayalım; insan doğmak bir başlangıçtır ama o "insanlık" mühürünü son nefese kadar lekeletmeden taşımak, yani insan kalabilmek bizim en büyük zaferimiz olacaktır. Rabbim bizi, menfaati için eğilip bükülenlerden değil, hayırlı kullarıyla omuz omuza yürüyenlerden eylesin. Amin